Alaska 6 Stonewood Lodge

Tot en met de middag werden we nog lekker verwend in Tutka Bay lodge. James en ik zijn nog een rondje door de baai wezen vliegen, "buzzing" de kayak-ers en de lodge.

Na de lunch zijn we weer vertrokken. Onze bestemming is Stonewood Lodge aan Lake Clark. In principe is dat voornamelijk naar het westen maar we moeten eerst tanken en de eigenaar van het vliegtuig wil niet dat we Cook Inlet oversteken, ook niet met een floatplane. Op zich had dat vandaag wel gekund, want het is bijna windstil en er zijn nauwelijks golven op zee.

We gaan tanken op Kenai airport en dat is op zich al een hele ervaring. Het is een gecontroleerd veld met ATIS en alles erop en eraan. Er zijn 3 runways: 19 Left, 19 Right en 19 Water. Wij landen uiteraard op 19 Water en die ziet er uit als een gewone runway maar dan van water. Marijke vliegt vandaag en kan het al zeker zo goed als ik, terwijl ik al veel meer gevlogen heb.

Opnieuw starten blijkt al een heel stuk lastiger wanneer we mogen backtracken op 19 Water. De wind is toegenomen en dan zie je dat een floatplane toch echt anders werkt dan een normaal vliegtuig. We zijn wat zwaarder met volle tanks en het blijkt dan al lastig om een step taxi te doen. De neus wil niet omlaag en de staart heeft met de wind in de rug direct de neiging om van de wind af te draaien (weathervane). Om hem vervolgens weer de goede kant op te krijgen blijkt niet makkelijk en ook James krijgt het niet voor elkaar (ook omdat we allemaal vergeten het waterroer weer omlaag te doen na de mislukte steptaxi. Het eindigt met een ongeplande "beach-"aktie en dan kan ik mooi de plomp in om hem weer vlot te krijgen.
Daarna spelen we het maar op safe en taxien we gewoon stationair (met roeren naar beneden) tot het begin van de runway.

Eenmaal in de lucht kunnen we direct over een smaller stuk van de Cook Inlet naar het begin van de Lake Clark Pass aan de overkant. De Pass is de toegang tussen de bergen naar het meer, en loopt nog zeker over ruim 60 mile voordat we het meer in zicht krijgen.

Het meer zelf is ook 50 mile lang en is aan de noordkant bijna 1000ft diep. De lodge is in het midden van het meer tegenover Port Alsworth. Wanneer we de lodge vanuit de lucht gevonden hebben vliegen we eerst nog over het dorp aan de overkant. Als het goed is kunnen we daar morgen weer tanken zodat we het in 1 vlucht terug naar Moose Pass kunnen redden.

Stonewood Lodge ligt echt verlaten in een eigen baai. Preston en Stacie wonen daar al ruim 10 jaar en zijn 2 jaar geleden met een enorme verbouwing begonnen.
Je kunt hier alleen per vliegtuig komen, dus dat was niet echt simpel.
Preston begeleid jagers, vissers en fotografen op allerlei trips door heel Alaska en is vaak weken achter elkaar van huis. Het hele huis hangt hier ook vol met beren, moose, kariboe's en allerlei ander wild. Hij heeft ook een eigen vliegtuigje (Piper Cub met enorme wielen eronder) en een stuk gras voor de lodge dat ze als runway aanmerken. Voor ons is het een hobellig stuk grond van 80 stappen van Marijke lang, maar op een of andere manier ziet hij kans hier te landen en op te stijgen.

Stacie is thuis met de kinderen en is er compleet op ingericht om volledig self supporting te zijn. Zelfs in het dorp aan de overkant is er geen winkel, alles moet uit Anchorage worden ingevlogen. Port Alsworth heeft wel een gravel baan en de grootste meubels en bouwmaterialen zijn daar met een DC-6 ingevlogen en vervolgens op een vlot naar de overkant gebracht.

De beren bij Brooks Falls in Katmai schijnen weg te zijn omdat de zalm die in deze periode de rivier opzwemt zo'n beetje klaar schijnen te zijn en de silver salmon pas in september komt. Volgens Stacie zitten er wel nog meer dan genoeg bij Fuller Creek dus daar gaan we morgenochtend maar even kijken voordat we ten zuiden van de Iliamna vulkaan weer naar Cook Inlet en dan weer terug vliegen.

Alaska 5 Tutka Bay lodge

Vanmorgen rustig aan gedaan. We werden gewekt met het nieuws dat Michiel en Caro een zoon hebben, maar dat niet alles probleemloos verloopt. We leven vanaf hier heel erg met jullie mee en hopen dat jullie snel met z'n drietjes thuis zijn.

James had nog wat rondvluchtjes en daarna onze cabin uitgeruimd, alleen de hoognodige spullen mee en de rest in de huurauto. Onze eerste echte rondtrip.

Het is Mark gelukt om op het laatste moment in een prachtige lodge terecht te kunnen voor een redelijke prijs.

Eerst anderhalf uur vliegen over enorme ijsvelden en ook over de Aialik gletsjer waar we eerder met de boot voor gelegen hebben. Per dal kun je ander weer hebben. In Seward was het zelfs lage overcast die langzaam in mist over aan het gaan was. Verderop komen we juist hogere cumulus bewolking tegen, net rond of boven de toppen waar we tussendoor moeten vliegen. Het laatste stukje wordt het zelfs zo bewolkt dat we er maar even door het dal omheen vliegen en vanuit Cook Inlet naar Tutka Bay vlogen.

Vervolgens moesten we toch nog even zoeken voor we onze lodge vonden. Vriendjes we hebben weer heel veel plezier van de Garmin gehad, want de navigatie middelen in de oude cessna zijn zeer beperkt en op het laatst gaf de garmin ons wel precies de juiste richting aan. Er zijn hier geen wegen, dus daar kon hij zich niet in vergissen. gewoon een kwestie van fjorden tellen en goed op de verschillende vormen letten en dan kon het niet missen.

Het was een heel aparte ervaring om met je vliegtuig in een fjord te landen, naar een steiger te taxieen en aan te leggen. Ik moet zeggen, hier zou ik aan kunnen wennen. Wat een luxe hier, hapjes en drankjes om 6.00 uur, diner om 7.00 alles lekker en inclusief.

Vanavond met Mark samen in het bubbelbad gezeten midden op de grote steiger voor de lodge. Niet te lang want de spa thuis is een heel stuk schoner, snel afdouchen en goed wassen maar...

Morgenochtend blijven we nog lekker even hier en na de lunch ga ik eindelijk weer vliegen. Eerst even bijtanken in Kenai en daarna naar Stonewood Lodge aan Lake Clark waar we morgen overnachten.

Floatplane lessons in Alaska

Als onderdeel van onze wereldreis zijn we begin Augustus 2 weken in Alaska. We hebben vooraf alleen de eerste paar dagen geregeld bij Alaska Float Ratings of Scenic Mountain Air in Moose Pass, ongeveer 100 miles zuidoost van Anchorage.

Fantastische omgeving hier en binnen een paar minuten vliegen zie je van alles van Gletsjers, Icefields en honderden meren tot eagles en beren.

We vliegen in een C172SES, wat als bonus ook als complex aircraft wordt aangemerkt zodat we de uren ook voor onze CPL kunnen gebruiken.

De titel-link verwijst naar het eerste van 6 HD-filmpjes over de Alaska Float Plane Safari op Youtube.

Alaska 4 Glaciers and Lakes

Vanmorgen kort vluchtje over het Sargent Icefield richting Prince William Sound. Daar zijn we heel laag langs de Chenega Glacier gevlogen, waar je de zeehonden op de ijsschotsen kon zien zitten.

Blijft heel lastig om ze ingezoomed in beeld te krijgen, dus camera maar gewoon aan de kant en lekker naar buiten kijken en genieten.

Vanmiddag had Marijke nog steeds last van haar hoofd en ben ik aan het eind van de middag nog een rondje wezen vliegen met James. Het blijft echt lastig om het allemaal goed te doen, je fouten niet te overcorrigeren en niet meteen weer andere fouten terug laten komen.

We hebben even goed geoefend op Lost Lake, een meertje op 2000ft dichtbij. Daarna zijn we nog even op berenjacht geweest. We zagen wel een grote black bear op de rotswand, maar bij Go Creek waren de meeste beren vertrokken omdat er iemand met een bootje de creek op aan het varen was. De zwarte beer zat hoog op de rotswand en we zijn er pal naast gevlogen. Je zag hem ecbt verbaasd naar ons kijken. Ik krijg het niet voor elkaar om ze ook in gezoomed in beeld te krijgen, het vliegtuig beweegt daar teveel voor.

Toen zijn we nog naar de Skilak Gletsjer geweest en hebben daar vlak bij de gletsjer geland. Opletten voor de ijsbrokken in het water en ook de wind was in dat dal een heel stuk lastiger. We zijn na de landing nog verder richting de monding gevaren en vervolgens teruggezeild met de motor uit. Ook nog niet makkelijk om het toestel die kant op te krijgen die je wilt (= zeker niet tegen een ijsschots aan).

Voor de zekerheid de motor maar weer aan, en als we de boot niet door de wind krijgen dan maar met een Plough-turn (iets meer gas zodat de neus er verder uitkomt, meer wind vangt en ook het draaipunt verder naar achteren komt te liggen).

Dat lukt wel maar het is nog steeds een heel eind terug voordat we tegen de wind in de richting van de gletsjer kunnen opstijgen. We proberen het ieder nog 1 keer met een step-taxi (planeren), maar het water is zo ruw dat dat niet echt safe voelt. We moeten echt niet omkieperen met de temperatuur van het water daar.

Vond het wel prettig dat James even de short field take-off voor zijn rekening wilde nemen tegen de golven in. Achteraf viel het wel mee maar toch, het moest goed gaan om nog op tijd voor de gletsjer terug het dal in te kunnen draaien.

Op de terugweg zag het er opeens heel donker uit, en er viel plotseling een bak regen. Ongelofelijk hoe snel het kan veranderen en ook kan het weer per dal verschillen. Gelukkig zijn we niet al te ver van Trail Lake verwijderd en wordt het al snel weer lichter. Aardige vent James, maar ik breng toch liever de nacht weer met Marijke door. Wel is het nu een keer zijn beurt om op de foto op het blog te staan.

Marijke lijkt al iets op te knappen maar laten we maar even afwachteen wat de ochtend brengt. We maken eigenlijk nauwelijks plannen van tevoren maar zien wel wat we doen als het zover is.

Alaska 3 Kenai Fjords met de boot

Vandaag niet gevlogen, onze Cessna moest wat rondvluchten doen in Anchorage en wij hebben ervoor gekozen om een rondvaart te maken door de Kenai fjorden vanuit de haven van Seward, 30 mijl ten zuiden van Moose Pass. Het is nergens extreem druk zodat we gewoon nog op het laatste moment meekunnen. Ook is er voldoende plaats op de boot zodat we alles goed kunnen zien en vastleggen.

Het is gewoon niet te beschrijven wat we allemaal meemaken. Wat hebben we vandaag gezien: zeeotters, zeeleeuwen, dolfijnen, eagles, puffins, zwarte beren en walvissen. Die otters liggen een beetje op hun rug te dobberen en draaien dan lekker rond alsof ze in de jacuzzi aan het relaxen zijn.

De zwart-witte dolfijnen staan goed op de film terwijl ze onder en voor de boeg van de boot langs schieten. De Puffins zijn een soort suffe eenden die niet goed kunnen vliegen. Prachtig gezicht wanneer je ze over het water ziet "starten". Ze kunnen wel mooi 70 meter diep duiken schijnt het.


De walvissen zijn humpbacks. We zien er eerst 1 en daarna nog 3 samen. Op zich zijn ze goed te zien maar kennelijk te sloom voor een show met allerlei sprongen vanuit het water zoals Michiel en Marijke dat in Boston hebben meegemaakt.




Los van het wildlife is de natuur hier ongelooflijk mooi. Vandaag aan de mond gelegen van de Aialik Gletsjer, die anderhalve mijl breed is en in het fjord eindigt. Je hoort de hele tijd een hoop gekraak en continu vallen er stukken naar beneden.




Er viel zelfs een stuk naar beneden ter grootte van een flatgebouw van 10 verdiepingen. Als het goed is heeft Mark die op de film.

Hij droeg vandaag zelfs een extra trui en zijn dikke vest! Kun je je voorstellen hoe koud ik het had. De temperatuur van het water was net boven nul en de wind kwam over de gletsjer naar beneden zetten. We hadden wel geluk dat de zon regelmatig doorkwam.

Bij de gletsjer waren ze ook aan het kayakken, is misschien ook nog wel leuk om een keer te doen.

Alles bij elkaar zijn we 6 uur onderweg geweest. Na het varen heerlijk vis gegeten bij Ray's Restaurant aan de haven.

We hebben vanavond een zware taak, we moeten uit de 400 foto's kiezen welke er op het blog komen....

Morgen gaan we waarschijnlijk al vroeg met het vliegtuig naar dezelfde fjorden vliegen, tenminste als het weer het toelaat. Ben benieuwd hoe het er vanuit de lucht uitziet.

Alaska 2 Float plane lessen

Vanochtend hebben we ieder een kort vluchtje gemaakt naar Kenai Lake om starts en landingen te oefenen. Midden op het meer weer even wisselen. Blijft interessant op het water, je kunt immers niet remmen. Ook moet je de yoke flink blijven trekken om de neus omhoog te houden zodat de floats niet happen zoals bij een catamaran. Zeker direct na de landing anders kun je over de kop gaan. We hebben al een mooie demo video gezien waar een floatplane inderdaad een super zwieper maakt en dan op zijn kop eindigt. 9 voor moeilijkheidsgraad en zeker een 8 voor uitvoering.


Daarna weer even eten, blijft interessant wat voor typetjes je hier tegen komt.


Het docken van het vliegtuig is al een kunst op zich. Je moet goed vooruit plannen waar je terecht wilt komen en hoe je dat gaat doen. Wanneer je de motor uitzet moet je het toestel ongeveer gebruiken als een zeilboot waarbij de krachten op de staart een heel aparte invloed hebben.



Vanmiddag is Marijke even bij gaan slapen en ben ik een uurtje alleen met James geweest. Er kwamen eerst nog wat passanten tussendoor.



Marijke heeft daarom de start en landing op Trail Lake nog wel vast kunnen leggen omdat ze inmiddels weer op was en lekker in het zonnetje kon gaan zitten. Het wordt langzaam al iets lastiger, smalle canyons waar je net kunt draaien en korte denkbeeldige start en landingsbanen.


Na een paar circuitjes en landingen zijn we verder geklommen richting de eerste gletsjers van het Icefield. Het Icefield zelf bewaren we nog even tot we weer samen gaan vliegen.


De eerst indrukken van de gletsjers en de icewalls zijn al prachtig en volgens James wordt het alleen nog maar mooier. Hij neemt het stuur even over zodat ik een paar mooie foto's alvast kan nemen. Die zijn alvast binnen. Marijke wordt uiteraard heel jaloers als ze ziet wat we al gedaan hebben maar haar beurt komt de komende dagen wel.


Morgen gaan we wellicht even wat anders doen, met beide benen op de grond. James moet wat vluchten vanuit Lake Hood bij Anchorage gaan doen. Eventueel kunnen we meevliegen maar ik denk dat we een keertje overslaan. Voor volgende week lijkt er ook beweging te komen in de rates voor een aantal lodges die we hier gezien hebben. De prijzen waren eerst veel te hoog maar daar komt nu echt beweging in. Even afwachten nog.


De eigenaar van de vliegschool, Vern Kingsford, wordt morgen 70 en viert zijn verjaardag in Anchorage. Zal wel rustig zijn op de basis dus. Quite a character zoals ze hier zouden zeggen. Hij heeft al 2 keer prostaatkanker overleeft en is al een keer stevig gecrashed in de bomen na een engine failure. Volgens hem wil God hem niet hebben omdat die de concurrentie niet aan kan....


Sander heeft intussen wel zijn dual gedaan maar is nog niet toegekomen aan de al ingeplande solo's vanwege het weer. Morgenochtend een nieuwe poging.


Karin is ook jarig vandaag (bij jullie al niet meer). We kunnen haar alleen niet bereiken omdat je met de enige provider die je hier in de omgeving hebt geen international calls kunt maken en ook geen sms kunt versturen. Het enige wat werkt is internet en dus skype, msn en mail maar ze heeft het te druk met de taart aansnijden. Toch gefeliciteerd.

Alaska Float plane lessen

Het is echt fantastisch mooi hier. Weer echt totaal anders dan alle plaatsen waar we tot nu toe geweest zijn. De cabin die we hier hebben op het terrein van de vliegschool is 3 bij 3 maar heeft alles wat we nodig hebben.


De mensen wonen hier uberhaupt niet in luxe, zeker niet in zo'n dorpje als waar wij nu zitten (voor de Google mappers: Moose Pass, net noord van Seward).

Gisteren was het best grijs, vanacht heeft het getuige het getik op het dak de hele nacht geregend, maar vandaag klaart het toch verder op dan voorspeld was. Marijke mist haar Uggs al wel, het is hier een stuk kouder dan we afgelopen maand gewend waren.


Vanmorgen eerst wat theorie doorgenomen, daarna ontbeten en toen onze eerste oefeningen op het meer.

Het is ongelooflijk leuk om te doen, een combinatie van onze beide hobby's; vliegen en varen. Je moet opnieuw leren taxieen. Dat kan idle en dan laatje de roeren in het water zakken of "on the step"; dat is eigenlijk planerend zoals in een speedboot.

We hebben sowieso een hoop aan onze ervaring met zeilen en speedboats want dat komt allemaal van pas. Het lijkt wel een kruising van een catamaran, een speedboat en een vliegtuigje.

Het is heel belangrijk om bij alles wat je doet: taxieen, take-off en landing, exact de juiste neusstand aan te houden anders remt ie teveel of ga je op je neus. En het water is hier steenkoud recht van de gletsjers, dus daar zitten we niet op te wachten.



Ook moet je heel erg uitkijken juist wanneer het mooi weer is en er weinig wind staat. De meeste ongelukken schijnen boven dergelijk "glassy water" te gebeuren omdat je onmogelijk kunt inschatten hoe hoog je boven het water bent. Het komt in dat soort situaties regelmatig voor dat iemand een descending turn boven het water maakt en dan gewoon de plomp invliegt omdat hij lager is dan gedacht. Wij leren om heel goed een referentiepunt op te zoeken zoals de kustlijn en dan pas te dalen met motorvermogen er op met een continue neusstand. Lijkt wel weer een beetje op vliegen bij Dwarf in sommige aspecten.

Na de eerste oefeningen stijgen we op en zien de eerste fantastisch beelden van Alaska vanuit de lucht. Helaas geven de foto's die gemaakt zijn door het wazige raam lang niet weer wat wij vandaag gezien hebben.

Op de foto rechts staan een paar forse beren in de rivier zalm te vissen, maar het was nog behoorlijk lastig om ze een beetje in te kunnen zoomen. We hebben er in dat kreekje meer dan 10 gezien en op sommige foto's kun je zelfs de zalmen in de rivier zien.

Ik zag in hetzelfde stuk zelfs een bold eagle onder ons doorvliegen, ben benieuwd of die ook op de film staat. We zagen ook al de noordkant van het Harding Icefield, dat niet al te ver weg van ons ligt. Daar gaan we misschien morgen al overheen vliegen en evt zelf landen in een baai dichtbij een gletsjer in het zoutwater deel waar ook ijsbergen zijn.


Onze instructeur James was piloot voor een soort Netjet-achtige company en vloog op een superluxe Gulfstream.... tot de crisis kwam en hij 2-weeks notice kreeg. Nu geeft hij hier een paar uur les per dag tot september en dan moet hij maar weer zien hoe hij aan de bak komt.

Op TV hebben ze het over binnenkort 10% werklozen en ook ruim 34 miljoen amerikanen die zich hebben aangemeld voor voedselbonnen (ongeveer 1 op 9). De effecten van de crisis op het dagelijkse leven zijn hier dan ook nog lang niet voorbij.